خواب دیدم در خواب با خدا گفتگویی داشتم 

خدا گفت : پس میخواهی با من گفتگو کنی ؟

گفتم : اگر وقت داشته باشید 

خدا لبخند زد

وقت من ابدی است 

چه سوالاتی در ذهن داری که میخواهی بپرسی ؟

چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند ؟

خدا پاسخ داد …

این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند 

عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می خورند  

این که سلامتی شان را صرف به دست آوردن پول می کنند

و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتی میکنند 

این که با نگرانی نسبت به آینده فکر میکنند 

زمان حال فراموش شان می شود 

آنچنان که دیگر نه در آینده زندگی میکنند و نه در حال 

این که چنان زندگی میکنند که گویی هرگز نخواهند مرد 

و آنچنان میمیرند که گویی هرگز زنده نبوده اند 

خداوند دست های مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم 

بعد پرسیدم …

به عنوان خالق انسان ها ، میخواهید آنها چه درس هایی اززندگی را یاد بگیرند ؟

خدا دوباره با لبخند پاسخ داد 

یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد 

اما می توان محبوب دیگران شد 

یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند 

یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد 

بلکه کسی است که نیاز کم تری دارد

یاد بگیرن که ظرف چند ثانیه می توانیم زخمی عمیق در دل کسانی که دوست شان داریم ایجاد کنیم 

و سال ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد 

با بخشیدن ، بخشش یاد بگیرن  

یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقا دوست دارند  

اما بلد نیستند احساس شان را ابراز کنند یا نشان دهند 

یاد بگیرن که میشود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند 

یاد بگیرن که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند  

بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند 

و یاد بگیرن که من اینجا هستم 

همیشه

*

*

*

خلاقترین هنرمند: "خدا"

يك هفته پس از احضار سفير دولت آذربايجان به وزارت‌خارجه و ابلاغ اعتراض شديد ايران به وي در خصوص همكاري دولت متبوعش با تروريست‌هاي موساد كه عامل عملياتي و سازماندهي ترور دانشمندان ايران بوده‌اند، خبرنگار ما به جزئيات جديدي از اين همكاري‌ها دست يافت.

به گزارش رجانيوز، يك يهودي با نام مستعار "جاويدان" كه سازماندهي عمليات تروريستي موساد عليه شهيد مصطفي احمدي روشن و شهيد دكتر مسعود علي‌محمدي را برعهده داشته است، اكنون در خاك آذربايجان حضور دارد و اين عمليات‌ها را نيز از همين كشور هدايت كرده است.

نكته قابل توجه اينكه، دولت آذربايجان صرفاً به پناه دادن به اين عامل تروريستي اكتفا نكرده است، بلكه سیستم امنیتی اين كشور با ارایه امکانات فنی و لجستیکی و بمب های انفجاری، به این عامل موساد کمک کرده است.

دو سال پيش نیز یکی از عوامل موساد به نام مجید جمالی فشی که در ایران دستگیر شده بود، اعتراف کرد که تسهیلات ویژه فرودگاهی در فرودگاه حیدرعلی اف باکو جهت سفر به تل آویو با اسناد جعلی، در اختیار وی گذاشته شده بود.

هفته‌ي گذشته، به‌دنبال تردد برخی از تروریست‌های مرتبط با ترور دانشمندان هسته ای ایران به جمهوری آذربایجان و برخورداری از برخی تسهیلات در آن کشور برای عزیمت به تل آویو و همکاری با شبکه های جاسوسی رژیم صهیونیستی، جوانشیر آخوندوف، سفیر آن کشور به وزارت امور خارجه احضار و مراتب اعتراض ایران به وی ابلاغ شد.

جمهوري اسلامي به‌طور رسمي خواستار دستگیری و استرداد عامل موساد که با نام مستعار جاویدان فعالیت دارد، شده است.

در اعتراض به رفتار دولت جمهوری آذربایجان در قبال ترور دانشمندان هسته ای ایران ، هفته گذشته سفیر جمهوری آذربایجان در تهران به وزارت امورخارجه جمهوری اسلامی ایران احضار و رسما به باکو اعتراض شد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی

پس از پيروزي انقلاب اسلامي ، سرپرستي انجمن اسلامي پايگاه هوايي اصفهان را به عهده گرفت. با شروع جنگ تحميلي ، در مدت كوتاهي توانست با بهره گيري از شور و استعدادش ، نقش ارزنده اي در عمليات هاي برون مرزي ايفا کند. در سال 1360 به درجة سرهنگ دومي ارتقاءيافت و به فرماندهي پايگاه هشتم اصفهان برگزيده شد. در نهم آذرماه 1362 ، ضمن ترفيع به درجه سرهنگ تمامي ، به سِمت معاونت عمليات فرماندهي نيروي هوايي منصوب شد و به ستاد فرماندهي در تهران منتقل شد. از هشتم ارديبهشت ماه 1366 به درجة سرتيپي مفتخر شد.
تیمسار بابایی بیش از ۳۰۰۰ ساعت پرواز جنگی داشت و برای پیشرفت سریع عملیات و دقت در آن تنها به نظارت اکتفا نمی‌کرد، بلکه همواره در عملیات پیش قدم بود و در تمام ماموریت‌های طراحی شده، برای آگاهی از مشکلات و خطرات احتمالی خود، آنها را آزمایش می‌کرد. وی تنها در فاصله سال‌های ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۶، بیش از ۶۰ عملیات جنگی را با موفقیت کامل به انجام رساند.
عباس بابایی در پانزدهم مرداد ماه سال 66 در حاليكه به درخواست هاي پياپي دوستان و نزديكانش جهت شركت در مراسم حج پاسخ رد داده بود، در روز عيد قربان و در حين عمليات برون مرزي به شهادت رسيد.

 يك كارشناس مسائل ديني گفت: دست‌نوشته‌ها و نقاشي‌هاي تاريخي وجود ندارد كه زنان اشرافي از چادر استفاده مي‌كردند بلكه آنها قصد داشتند اين آداب و سنن را بشكنند؛ افرادي كه مي‌‌گويند چادر پوششي اشرافي است، برخلاف تاريخ اظهار نظر مي‌كنند.

" بعد از ظهر من و هاجر از سر زمین کشاورزی مردم برمی گشتیم، هاجر فقط گریه می کرد. می گفت دلم درد می کند. پدرش برای کار به گناوه رفته بود. ماشینی هم برای اینکه او را به درمانگاه ببرم نبود. راه طولانی و جاده هم سنگلاخ؛ تراکتوری که به قلعه رئیسی گچ می برد آمبولانس هاجر شد. دکتر برایش دارو نوشت. 900 تومان می شد. سرم و آمپول نوشت اما لوازم سرم در درمانگاه نبود. در زایشگاه را هم بسته بودند. آمبولانس برای بردن او به دهدشت 6500 تومان پول می خواست این پول هزینه یک ماه زندگی مان بود و من تنها دو هزار تومان داشتم که از فروش گندمهای خانه تهیه کرده بودم. گفتم: هاجر پول ندارم. هاجر گفت: برگردیم خانه خوب می شوم... ."

جان خانم عکس هاجر را نشان داد و گفت: حیف! همین یک عکس را از صورت ماهش دارم

این وقایع مربوط به سه روز قبل از مرگ هاجر است که مادرش جان خانم آلیاز تعریف می کند. می گوید: "به هاجر که بی رمق در بستر افتاده بود و به برادرهای کوچکش که دورش نشسته بودند نگاه کردم. گریه کردم از فقر، تنهایی، از ستم روزگار. نزدیک اذان صبح دیگر کسی ناله هاجر را نشنید. هاجر سه روز استفراغ  کرد، فریاد کشید، آب سرد خواست و مرد."

از هاجر خجالت کشیدم چون پول نداشتم

حمد الله، پدر هاجر نویدی که در زمان بیماری فرزندش برای کار به گناوه رفته بود، می گوید:" هاجر اوقاتی که در شهرهای دیگر کار می کردم تنها دلخوشی ام بود. وقتی می خواستم به گناوه بروم گفت که دلم گوشواره می خواهد. صورتم سرخ شد. پول نداشتم. اما الان حاضرم جانم را بدهم اما فقط یک بار گوشواره ای برایش بخرم و در گوشش بیاندازم. "

روی سنگ قبرش ننوشتند علت مرگ نداشتن پول دارو؛
فقط نوشتند در گلستان طبیعت، من گلی پ‍ژمرده ام.

9 سال پیش در چنین روزی، هاجر نویدی منش، متولد سال 66 در روستای شوتاور از توابع بخش چاروسا شهرستان قلعه رئیسی در شهر دهدشت استان کهگیلویه و بویر احمد در تاریخ دهم تیر سال 81 فوت کرد. او به دلیل فقر خانواده و روستایش جانش را از داد. اما جان خانم هنوز هم بعد از 9 سال خودش را مقصر مرگ هاجر می داند و می گوید: هیچ شکایتی از هیچ کس ندارم. هاجرم مرد چون فقیریم و روستا امکانات نداشت!

نوش دارو بعد از مرگ هاجر

وقتی موضوع مرگ هاجر نویدی به دلیل فقر و نداشتن پول دارو 40 روز بعد از فوت او در سال 81 رسانه ای شد استاندار کهگیلویه و بویراحمد، پرداختن به مرگ هاجر را تلاش برای تضعیف دولت دانست و منتقدان را نصیحت کرد که اگر قصد مقابله با دولت را دارند صریح بیان کنند و به تزویر و نیرنگ متوسل نشوند.

روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی یاسوج نیز اعلام کرد که مقصر، مادر هاجر بوده چون خارج از وقت اداری به پزشک مراجعه کرده است!

پزشکیان، وزیر بهداشت وقت هم از این موضوع طفره رفته و گفته بود که تکلیف کل نظام بهداشت و درمان نامشخص است و رمضان زاده، سخنگوی دولت هم که در نشستی خبری درباره بکارگیری سه وزارتخانه برای پیگیری انقراض یوزپلنگ آسیایی صحبت می کرد در واکنش به مسئله مرگ هاجر گفت: اگر رئیس جمهور بخواهد هر اتفاقی را که در کشور می افتد پیگیری کند که دیگر به هیچ کار کلانی نمی رسد!

پس از آن کمیته ای در مجلس وقت تشکیل شد و وزیر بهداشت به دلیل توزیع نامناسب دارو، اشتباه پزشکی و مشکلات بهداشتی در مناطق محروم تا پای استیضاح هم پیش رفت. آن روزها برخی گفتند دلیل مرگ هاجر ترکیدن آپاندیسش بوده اما دکتر معالجش تشخیص نداده است. برخی دیگر گفتند او به دلیل خوردن غذای مسموم مریض شد ولی دکتری که معاینه اش کرده بود گفته بود گرما زده شده ببریدش خانه خوب می شود!

اما دیگر فرقی نمی کرد چون مادر هاجر پول نداشت که او را به درمانگاه مجهزتر ببرد. بعد از این حادثه تلخ به مدت 6 ماه در روستای شوتاور آمبولانس مستقر شد و اهالی روستا تحت پوشش کمیته امداد قرار گرفتند. امروز دیگر، داروهای لازم به خانه بهداشت شوتاور می رسد و دکتری از شهرستان قلعه رئیسی در ماه یکبار به روستا می آید و دو بهورز هم روستاییانی  را که بیشتر فشار خون دارند درمان می کنند.

با این وجود برادر هاجر، این آبادانی را نوش دارو پس از مرگ سهراب می داند و می گوید: اگر دیوار تمام خانه های روستا را از طلا هم بسازند دیگر فایده ای ندارد چون هاجر زنده نمی شود.

مدرسه‌ای که هاجر آرزو داشت در آن درس بخواند تا پرستار شود از نو ساخته شد

مدتی بعد از مرگ هاجر، فرهاد برادر هم سن و سال او به دلیل اصابت فلز تیزی با چشم چپش در آستانه کور شدن قرار گرفت. همان دکتر معالج هاجر این بار تشخیص داد که نمی شود برای چشمش کاری کرد چون کور شده است!

خانه هاجر نویدی در روستای شوتاور

خانواده هاجر که دیگر زیر بار این مشکلات کمر خم کرده بودند به اهواز رفتند تا پدر هاجر در مرغداری کار کند و اوضاع زندگی شان بهتر شود اما او دیگر پیر شده بود و صاحب کار او را نمی خواست. بنابراین به یکی از دورافتاده ترین روستاهای خوزستان رفتند تا در کنار پسر بزرگش که خرج زندگیشان را می داد بمانند. در این مدت فرهاد به دکتر معالج دیگری مراجعه کرد ولی دیر شده بود. چون دکتر گفت اگر همان زمان معالجه می شد الان 80 درصد بینایی اش را از دست نمی داد. اما هنوز هم خانواده هاجر توان پرداخت اجاره خانه شان را ندارند چه برسد به یک میلیون تومان پول عمل چشم فرهاد.

هاجر، پیش مرگ آبادانی روستایش شد

فصل برداشت خوشه های طلایی گندم فرارسیده و برف آب شده کوههای شوتاور به رودخانه می ریزد اما هاجرهای این روستا و دامهایشان با هم از آب رودخانه نمی خورند تا مریض شوند؛ چون هاجر جور همه را کشید و به جای همه جان داد.

ایستاده از راست:احمد رضا عابدزاده،سید مهدی ابطحی،جواد زرینچه،نادر محمد خانی،رضا حسن زاده،مهدی فنونی زاده.
نشسته از راست:سیروس قایقران،مرتضی کرمانی مقدم،فرشاد پیوس،جمشید شاه محمدی،مجتبی محرمی

حجت الاسلام قرائتی در جلسه این هفته از سلسله مباحث درسهایی از قرآن درباره اختلاط دختر و پسر در دانشگاه ها و اثرات آن گفت:

من گاهی خنده‌ام می‌گیرد، می‌گویم: مدرسه دختر و پسر از هم جداست. راهنمایی‌ها که هنوز شهوت ندارند، از هم جداست. دبیرستانی‌ها که شهوتشان شکوفا می‌شود، آنها هم از هم جداست، دانشجو که شهوتش گر می‌کشد، مختلط است. آنوقت خنده دار این است که یک مشت دکتر در یک اتاق نشستند، من از این دکترها خنده‌ام می‌گیرد. اسمش را اسلامی کردن دانشگاه می‌گذارند. دختر و پسر را قاطی هم کردند، در اتاق نشستند موز می‌خورند.

می‌خواهند دانشگاه را اسلامی کنند. راست می‌گویید یا دروغ؟ آخر زشت است که آدم خودش را سرکار بگذارد. آدم مردم را سرکار بگذارد بد نیست. این آقایان خودشان، خودشان را سر کار گذاشتند. صبح دخترها بیایند و عصر پسرها بیایند. چه می‌شود؟ مگر یک جاهایی که واقعاً استادش نایاب است، اضطرار است. چه اشکالی دارد. آنوقت دخترها اگر خودشان باشند، می‌توانند چادرشان را هم بردارند، روسری‌شان را هم بردارند. لباس مشکی هم لازم نیست بپوشند. لباس سفید بپوشند راحت راحت هم باشند. همه خانم هستند دیگر. چه اشکالی دارد؟

دوستان خوشحال میشم نظرتون درباره این موضوع بدونم   یادتون نره!!

مقارن با ایام شهادت باب الحوائج پرچم بارگاه مطهر ثامن الحجج حضرت علی ابن موسی الرضا علیه السلام تعویض و پرچم عزای پدر امام رضا علیه السلام بر فراز این بارگاه ملکوتی به اهتزار در آمد.

عکس‌ها از محمدرضا نوری

از لطف شما ممنونم. من شما و همه برادران ايماني را دوست دارم . ولي از دوستي به معناي مراوده به دليل كمبود وقت ناتوانم. اگر جنابعالي مطلبي داشتيد در خدمتم. عيد ميلاد امير مومنان مبارك باشد. احمد توكلي.

امروز پاسخي از آقاي سالاري دريافت كردم كه چون حاوي اطلاعات پربهايي در باره جاسوسي اينترنتي است مناسب ديدم كاربران ارجمند را از آن آگاه سازم. گرچه ممكن است براي برخي از عزيزان تازگي نداشته باشد، تذكرش بي فايده نخواهد بود. متن پاسخ مزبور اين است:

«سلام عليكم
با تشكر از لطف و توجه شما و همچنين تبريك عيد ميلاد مولود كعبه مولانا ابي الحسن علي ابن ابي طالب

متاسفانه اين درخواست دوستي كه شما دريافت كرده‌ايد يك روبوت اينترنتي است كه از جانب دوستي به من رسيد و من فكر كردم يك شبكه اجتماعي است و آن را قبول كردم.

اما اين روبوت با ربودن اطلاعات ايميل افراد يك نسخه درخواست دوستي از طرف همان فرد به همه كساني كه در ميل باكس او باشند مي فرستد و آنها هم به همين نحو و در حقيقت تمامي اطلاعات ميل باكس شما را مي دزدد كه با چه كساني مراوده داريد، با چه كساني در چه زمينه هايي مراوده داريد، به چه موضوعاتي علاقه داريد و همينطور همه اطرافيان شما و الي آخر.

از اينكه آن را اپلاي نكرديد خوشحالم و به همه دوستانتان خصوصا آنها كه مثل شما در مسئوليتهاي خطير هستند و در ايميلشان ممكن است اطلاعات مهمي داشته باشند لطفا اطلاع رساني كنيد.

به گزارش گرداب به نقل از ایرنا، اتحاديه فوتبال منطقه اي سنت لوييس در كبك، چند روز پيش، "سارا بنكران"، داور فوتبال را به علت داشتن حجاب از انجام داوري مسابقه فوتبال محروم كرد.

وي افزود: «حجاب نشانه عفت و انتخاب من از نحوه ظاهر شدن در انظار است. گمان مي كردم آزادي مذهب در اين كشور هست، مشروط بر آنكه به كسي آسيب نرسانيم و من به هيچ كسي آسيب نرسانده ام.»

مسابقه انتخابي تيم فوتبال زنان ايران نيز چندي پيش، به علت داشتن حجاب به جاي كلاه، در برابر اردن لغو شد و اين تيم شانس حضور در المپيك ۲۰۱۲ لندن را از دست داد.

همچنين سه بازيكن زن اردني نيز به خاطر حجاب محروم شدند.

اين داور فوتبال شكايتي در اين زمينه در اتحاديه كبك طرح كرده و تأكيد دارد قوانين بايد با تغييرات جامعه انطباق يابد. فدراسيون كبك به وي توصيه كرده مستقيم به فيفا شكايت كند.

اتحاديه فوتبال منطقه اي سنت لوييس تأكيد كرد، بنا بر قوانين فدراسيون فوتبال كبك عمل مي كند. فدراسيون فوتبال كبك در بيانيه اي قانون فيفا را در مورد لباس بازيكنان تأييد كرد.

اين بيانيه مي افزايد، داشتن حجاب در زمين فوتبال نظير گردنبند، گوشواره و حلقه ممنوع است و ما از قوانين فيفا پیروی مي كنيم، مگر آنكه اين قوانين عوض شد.

حجاب از مدت ها پیش در كانادا، مسئله ای جنجالي بوده، به گونه ای كه برخي بخش هاي فوتبال كانادا از حجاب زنان حمايت مي كند.

در فوريه ۲۰۰۷ پنج تيم كانادايي در اعتراض به اخراج يك دختر مسلمان با حجاب، در يك تورنمنت فوتبال در كبك شركت نكردند.

هر چند آسانژ مدعی نشد که فیس‌بوک به دست سازمان‌های جاسوسی آمریکا اداره می‌شود، اما همین حقیقت که آنها به این اطلاعات به راحتی دسترسی دارند خود نشان‌دهنده خطرناک بودن این شبکه اجتماعی است. وی بیان داشته است: «عقیده ندارم که این شبکه اجتماعی از سوی سازمان‌های جاسوسی آمریکا اداره می‌شود، اما واضح است که این سازمان‌ها می‌توانند به آسانی بر آن تأثیرات قانونی و فشارهای سیاسی داشته باشند و از این اطلاعات استفاده کنند.»

شعبان ناهيجي، از بچه‌هاي گردان "يارسول(ص) "، اهل شهر هزارسنگر آمل، رفيق شهيد نبي‌پور، داشت نماز مي‌خواند. نماز شعبان يك جورهايي خيلي خاص بود، هول‌هولكي نبود. از ترس سربازان عراقي هيچ‌وقت خدا مخفي نماز نمي‌خواند، شده بود دائم‌التذكر.

او نفس می کشد. دستگاه با هر نفس مرطوب او صدایی دارد که دل را فرو می ریزد. تاپ تاپی غریب که صدای دلهره دارد، و پرده های گل دار بر روی پنجره، اتاق ساده و کوچک او را شبیه اتاق سرد بیمارستانی می کند. با صدای دستگاه هایی که تلاش می کنند بیماری را زنده نگه دارند.

حالا هم خیلی سخت است. باید دارو بخورم تا اعصابم آرام بگیرد. عصبانی می شوم، خوابم نمی برد، شب ها بیدار هستم. گاز اعصاب مغز را داغان می کند، انگار یک چیزی توی سر آدم را می خورد. حالا شب و روز قرص می خورم، داروهایم هم همه خارجی هستند. هر شب باید از کپسول اکسیژن استفاده کنم و ...

سيد مسعود شجاعي طباطبايي با انتشار پست جديد در وبلاگ خود عکسي از شهيد تيرباران شده‌اي را در عمليات بيت‌المقدس منتشر کرد.

در اين متن آمده است:

منطقه عمومي بستان، آذر 1360، رزمندگان با بررسي كارت هويت يك شهيد، در حال شناسايي او هستند. عراق در عمليات طريق القدس، تعدادي از رزمندان را به اسارت گرفت و با چشمان بسته آنان را تيرباران كرد.

درباره اين عكس چه بگويم، اين عكس گواه آن جنايت بزرگي است كه صدام و در كنارش 58 كشور دنيا با قساوت و جور انجام دادند، شاهد اثبات حقيقتي است كه خيلي ها سعي در انكار آن دارند، نمونه بارز ارزش هايي است كه پايمال شد و به گمان عده اي معدود از ياد مي رود، مگر مي توان اين جنايت را به فراموشي سپرد، اين اتفاق و اين اعتراض سرخ بر حاكميت سياه جباران زمانه ما، فرياد خشمي است بر سر سكوتي كه همه ي حلقوم هاي بريده شده در كربلا گواه آنند، «شهادت» آن چيزي است كه برخي نامردمان نااهل مي خواهند از تاريخ پاك  كنند و «نمونه»اي است از آن كه بايد باشد و «گواهي» است بر آنچه در اين «زمانه جور و ستم» خاموش و پنهان، بر دنياي ما مي گذرد و تنها شهادت شيوه مقاومتي است كه حقيقت را روزي برملا مي كند، ما در زمانه اي زندگي مي كنيم كه نظام كفر، دروغ و ريا آن را خلق سلاح كرده و وفاداران به حقيقت و امام و ولايت را تهديد مي كند.

اما همه اين تهديدها و اتفاقات شوم با معجزه اي با عنوان شهادت، باعث ثبات و قوام اين نظام شده است. به راستي كجا بودند آن زمان كساني كه در حال حاضر دم از دموكراسي خواهي و انسان دوستي مي زنند و فرياد وا اسلاما سر مي دهند، رزمنده اي را اسير بگيري و بعد چشم بسته، او را به شهادت برساني، مگر تاريخ به آساني از اين جنايات مي گذرد؟

و اما تو عزيز دلم كه در غربت تنهايي شيعه چشمان زيبايت را بسته و به شهادتت رساندنت، فداي مظلوميتت شوم، مي دانم در آستانه رفتن به سوي معشوق چهره ات گلگون و برافروخته و قلبت مالامال از شوق به تپش درآمده بود، چگونه فاصله حضور را كم كردي و با شهادت به بالاترين قله ي معراج بشريت رسيدي. در هنگام جنگ تحميلي، با عزت، حيات ابدي خود را تضمين كردي و با شهادت، حيات و  زندگي و ايمان و آينده اين نظام را تثبيت نمودي!

پ.ن

1 – فدايت شوم، اكنون شهيدان زنده اند و ما مردگانيم، شهيدان سخن گفتند و ما ناشنوا بوديم، آنها را انتخاب كردند و ما هنوز در انتخاب ترديد داريم. غافلان ماندند و عزيزترين گوهرهاي بشريت رفتند. سخنم با نسل سوم است، عزيزانم، در مذهب و فرهنگ ما و در تاريخ ما، اين نمونه ها درس هايي است كه خدا از طريق شهدا به ما مي آموزد كه مي توان تا خود «خدا» معراج كرد!

2 – آيا ما وارث به حق عزيزترين امانت هايي هستيم كه با شهادت، اين نظام را تثبيت كردند؟ اگر هستيم پس مسئوليم. بايد نمونه باشيم  و نمونه بسازيم تا نه تنها براي مردم خود بلكه براي دنيا شهادت دهيم كه شاهد بوديم و ولايت تنها راه رسيدن ما به حقيقت حق است و لاغير!

3-گل واژه های این مطلب از دکتر علی شریعتی است.

عبيدالله بن حر جعفي، از اشراف، شجاعان و شعراي معروف کوفه بود و در گروه پيروان عثمان قرار داشت. او پس از قتل عثمان، کوفه را به قصد شام ترک کرد و در کنار معاويه جاي گرفت و با سپاه او در جنگ صفين شرکت جست. وي پس از شهادت حضرت علي عليه‏السلام، به کوفه بازگشت.

ابن‏حر، در منزل بني‏مقاتل با کاروان امام حسين عليه‏السلام مواجه شد. حضرت نخست حجاج بن مسروق را به منظور همراهي و ياري، نزد او فرستاد؛ اما عبيدالله بن حر به فرستاده‏ي امام جواب رد داد و گفت:به خدا سوگند! از کوفه بيرون نيامدم جز آن که اکثر مردم، خود را براي جنگ مهيا مي‏کردند و براي من، کشته شدن حسين عليه‏السلام حتمي‏گرديد. من توانايي ياري او را ندارم و اصلا دوست ندارم که او مرا ببيند و نه من او را.
پس از بازگشت حاجيان از مکه، امام خود به همراه چند تن ازيارانش به نزد عبيدالله رفت و پس از سخنان آغازين، به وي چنين فرمود:
ابن حر! مردم شهرتان به من نامه نوشته‏اند که همه‏ي آنان به ياري من اتحاد نموده و پيمان بسته‏اند و از من درخواست کرده‏اند که به شهرشان بيايم؛ ولي واقع امر بر خلاف آن چيزي است که ادعا کرده‏اند. تو در دوران عمرت، گناهان زيادي مرتکب شده‏اي. آيا مي‏خواهي توبه کني تا گناهانت پاک گردد؟
ابن‏حر چون چگونگي آن را جوياشد، امام فرمود:
فرزند دختر پيامبر را ياري کن و در رکابش بجنگ.
ابن‏حر گفت: به خدا قسم! کسي که از تو پيروي کند، به سعادت ابدي نائل مي‏گردد؛ ولي من احتمال مي‏دهم که ياري‏ام به حال تو سودي نداشته باشد؛ زيرا در کوفه براي شما ياوري نيست. به خدا سوگندت مي‏دهم که از اين کار معافم‏ دار؛ زيرا نفس من به مرگ راضي نيست و من از مردن سخت گريزانم. اينک اسب معروف خود «ملحقه» را به حضورت تقديم مي‏دارم؛ اسبي که تاکنون هر دشمني را تعقيب کرده‏ام، به او رسيده‏ام و هيچ دشمني نيز نتوانسته است به من دست يابد. شمشير از من را نيز بگير؛ همانا آن را به کسي نزدم جز آن که مرگ را بر آن تشخيص چشانيده‏ام.
امام در برابر سخن نسنجيده و نابخردانه ابن‏حر چنين فرمود: حال که در راه ما از نثار جان دريغ مي‏ورزي، ما نيز به تو و به شمشير و اسب تو نياز نداريم، زيرا که من از گمراهان نيرو نمي‏گيرم. تو را نصيحت مي‏کنم همان‏گونه که تو مرا نصيحت نمودي؛ تا مي‏تواني خود را به جاي دور دستي برسان تا فرياد ما را نشنوي و کارزار ما را نبيني؛ فوالله لا يسمع و اعيتنا احد و لا ينصرنا الا اکبه الله في نار جهنم، به خدا سوگند! اگر صداي استغاثه‏ي ما به گوش کسي برسد و به ياريمان نشتابد، خداوند او را در آتش جهنم خواهد افکند..
گر چه عبيدالله بن حر، امام را در منزل بني‏مقاتل ترک کرد، اما حسرت و پشيماني ابدي بر باقي مانده‏ي عمرش سايه افکند و زندگي‏اش را قرين تأسف و ماتم ساخت و حتي در سروده‏هاي آهنگ ندامت و حسرت پديدار گشت؛
فيالک حسرة ما دمت حيا
تردد بين صدري والتراقي‏
حسين حين يطلب بذل نصري
علي اهل الضلالة و النفاق‏
و لو اني او اسيه بنفسي
لنلت کرامة يوم التلاق
آه از حسرتي که تا زنده‏ام در ميان سينه و گلويم در جريان است.
آن‏گاه امام حسين براي برانداختن اهل گمراهي و نفاق، از من ياري طلبيد.
اگر آن روز جانم را بري ياري‏اش مي‏نهادم، روز قيامت به کرامت و جايگاه والا دست مي‏يافتم.
ابن‏زياد او را به کاخ فرا خواند و ابن حر با هر تدبيري که بود توانست از دستش بگريزد. او سرانجام خود را به کربلا رسانيد و در مقابل قبر مطهر امام حسين عليه‏السلام ايستاده و قصيده‏ي معروف خود را - که بيش از چهارده بيت آن در دست نيست - سرود. بعضي از ابيات آن از اين قرار است:
فرمانده‏ي خيانتکار، فرزند خيانت پيشه به من مي‏گويد: چرا تو با آن شهيد، فرزند فاطمه جنگ نکردي؟
آري، پشيمانم که چرا او را ياري نکرده‏ام؛ بلي هر شخصي که (به موقع) توفيق نيابد، پشيمان خواهد گرديد.
من از اين که از حاميانش نبوده‏ام، حسرتي در خود احساس مي‏کنم که هرگز از من جدا نخواهد شد.
خدا روان کساني را که در نصرتش کمر همت بسته‏اند، از باران (رحمت خويش) همواره سيراب سازد.
حال که بر مزار و جايگاه آنان ايستاده‏ام، اشکم ريزان است و نزديک است جگرم پاره شود.
عبيدالله بن حر، پس از مرگ يزيد و فرار ابن‏زياد از شهر کوفه، با قيام مختار هم‏صدا شد و به همراه گروهي به مدائن رفت؛ ولي سپس درکنار مصعب بين زبير با مختار جنگيد. پس از مدتي مصعب به او مظنون شد و او را حبس کرد و مدتي بعد، با شفاعت گروهي از قبيله‏ي مذحج، وي را آزاد ساخت.ابن‏حر، پس از آزادي به عبدالملک مروان پيوست و چون به کوفه آمد، شهر را در دست کارگزاران ابن‏زبير ديد. او مورد تعقيب خصم قرار گرفت و با بدني مجروح بر کشتي سوار شد تا از فرات عبور کند. وي براي فرار از اسارت، خود را در آب انداخت و کشته شد. مورخان، مرگ او را درسال 68 قمري نوشته‏اند. گويند مصعب بن زبير بدن عبيدالله بن حر را بر دروازه‏ي کوفه آويخت.